De eerste schooldag van het 2e kleuterklasje zit er weer op voor onze kleine meid. En het grote verschil met vorig jaar is dat ze nu al na de eerste schooldag veel te vertellen had. Over de juf, over de klasknuffel (Daantje Draak), over de andere kindjes van de klas en over het laten vliegen van heel, heel veel ballonnen (met de nodige armbewegingen om te laten merken hoeveel ballonnen het wel waren). Alleen daaraan al, en het feit dat ze ‘s morgen al een half uur op voorhand met …

Onze kleine man begint mobiel te worden. En hij doet dit als een volleerd roofdier. Hij begint al zittend en wanneer hij zijn prooi (meestal iets wat hij niet mag hebben) gelocaliseerd heeft laat hij zich geruisloos naar voor vallen op zijn buik. Zonder de focus op zijn prooi te verliezen begint hij zich ernaar toe te bewegen, puur en alleen op armkracht. Zijn frustratie uit onvermogen om vooruit te geraken heeft nu plaats gemaakt voor een nieuwe frustratie: niet snel genoeg vooruit geraken.

Onze kleine meid heeft twee knuffeltjes waar ze mee gaat slapen, haar popjes. Ze kan ze echt niet missen wanneer ze in haar bedje gaat of wanneer ze gezellig onder een dekentje in de zetel kruipt. Een tijdje geleden merkte ze op dat ik zonder popje ging slapen. Toen ze dat opmerkte zei ik dat mama bij mij in bed ligt waardoor er geen knuffels meer bij kunnen. ‘Ja, dat is waar’ zei ze om daarna verder te gaan met ‘maar dan is mama eigenlijk jouw popje’. Ze heeft blijkbaar …

Onze jongste zit mee aan tafel wanneer we eten. En hij doet dat met het nodige enthousiasme, wat
zich vooral uit in veel lawaai maken. Onlangs was onze kleine meid vanalles aan het vertellen
tegen ons en was onze kleine man enthousiast aan het meedoen. Totdat onze meid zijn tut nam en
in zijn mond stak. Toen ze onze licht verbaasde en vragende blik zag zei ze heel droog ‘broertje
maakt teveel lawaai en dat doen pijn aan mijn oren’.

Het maakt niet uit hoe oud je kindjes zijn, ja kan altijd zeggen dat ze in een bepaalde fase zitten. Je merkt dan dat ze vanalles aan het uittesten zijn. En dat uittesten kan gaan van eigen grenzen verleggen tot “hoe ver kan ik mijn papa en mama krijgen?”.
Onze kleine man (de jongste) zit in de etiketten-fase. Hij is gefascineerd door alle kleine, witte etikketjes die aan zijn speelgoed hangen. Die probeert hij zo goed en zo kwaad als hij kan vast te pakken met 2 vingertjes. En dat allemaal …

Ik ben er jammer genoeg niet in geslaagd om onze kleine meid van school te halen op haar eerste laatste schooldag. Ik had het nochtans graag gedaan, want het is toch wel een speciaal moment. Al blijkt het vooral voor de juf een zwaar afscheid geweest te zijn. Volgens de modelinge verhalen heeft ze menig traan weggepinkt toen haar kleine mensjes de speelplaats verlieten. Voor onze kleine meid zelf viel het al bij al nog mee. Haar eerste zinnen die ze vertelde toen ik thuis kwam waren (in de juiste volgorde): …

Vorig weekend zijn we met onze kleine man voor de eerste keer gaan zwemmen. Hij gaat heel graag in bad, wat een geruststelling is, maar zo’n zwembad is toch nog iets overweldigender dan een bad. Echt gerust was ik er dan ook niet op. Maar mijn vrees was ongegrond: hij houdt van water, zoveel is duidelijk. In totaal hebben we bijna anderhalf uur in het water gezeten en hij heeft geen seconde lastig gedaan. Drijven in zijn band, spelen met een balletje (het is nog altijd een kleine man) of …

Overschakelen van enkel flessenvoeding naar groentenpap en fruitpap is voor de meeste kinderen een redelijk zware aanpassing. Bij ons meisje ging dat redelijk vlot, maar bij onze kleine man heeft het toch wel wat langer geduurd. Het lukte hem maar niet om het eten naar binnen te krijgen, voornamelijk omdat hij zijn tong niet goed gebruikte bij het eten. Maar nu hij de ‘truc magique’ door heeft, is er geen houden meer aan. Bijna 7 maanden is hij nu, maar 300 gram groentenpap en 300 gram fruitpap gaan moeiteloos in het …

Onze kleine man heeft zich door zijn eerste serieuze ziekteperiode moeten worstelen de voorbij dagen. Toen ik te horen kreeg wat hij juist had dacht ik: nu weet ik hoe het komt dat hij de laatste tijd een beetje zagerig. Maar het is nen harde, onze jongste, want ondanks een bronchit, gecombineerd met een snotvalling en een geperforeerd trommelvlies in beide oren en wat koorts bleef hij over het algemeen lachen. Vooral naar zijn grote zus. Respect, kleine man…

Onze kleine meid heeft soms een probleem met de letter ‘R’. Bij sommige woorden zegt ze die perfect, bij andere maakt ze er een ‘J’ van, want soms voor grappige toestanden zorgt. Zo ook de eerste keer dat ze naar de opvang moest. Ze moest daar haar naam zeggen en ze zei ‘Joosje’. Dus de mevrouw van de opvang: ‘Ah, Josje’, waarop onze kleine meid weer antwoordde met ‘Nee, Joosje’ (nadruk op de eerste ‘J’).
Het heeft wel 10 minuten geduurd vooraleer ze doorhadden dat haar naam Roosje is.