Mijn naam is Walter van de Pol, getrouwd met Christien en vader van Henke en Djurre. In 2004, toen Christien 6 maanden zwanger was van Henke werd er bij een neefje van ons Duchenne geconstateerd. Omdat Duchenne een erfelijke ziekte is heeft Christien zich laten testen op draagsterschap, de uitslag was niet goed, ze bleek draagster  te zijn. Omdat Duchenne alleen bij jongetjes voorkomt(meisjes zijn draagster) hebben we vervolgens gekeken of Christien in verwachting was van een jongen of een meisje. Bij een meisje was er voorlopig niets aan de hand, draagsterschap heeft meestal geen gevolgen. Het werd echter een jongetje. Nog steeds hadden we 50 % kans op een gezond kind. Zeven  weken nadat Henke geboren werd, konden we hem op Duchenne laten onderzoeken, ook nu geen goede uitslag: hij had Duchenne.

Op dat moment dondert je hele wereld in elkaar. Totdat je de definitieve uitslag hoort blijf je hopen dat het aan je zoon voorbijgaat.

De 3 daaropvolgende jaren vlogen in betrekkelijke rust voorbij, kop in het zand en zoveel mogelijk genieten van het moment.

In oktober 2007 begon mijn zwager over deelname aan Duchenne Heroes, 7 dagen 700 km, ik dacht: hij is niet goed bij zijn hoofd. Totale onderschatting van zo’n enorm zware tocht. Niemand van ons sportte nog actief, allemaal een drukke baan en een gezin. Zelf rookte ik op dat moment een pakje camel per dag en woog ik rond de 100kg, met een lengte van 1,83 is dat niet iets om trots op te zijn. Toch maar een mountainbike gekocht om mijn zwagers te ondersteunen tijdens hun trainingen en meer dood dan levend meefietsen, na afloop enorme hoestbuien trotserend. Ik stond nog steeds in dubio over mijn deelname, ik moest eerst stoppen met roken om überhaupt mijn deelname te overwegen. Mijn broertje en schoonzusje trokken mij uiteindelijk over de streep, ze lieten hun deelname afhangen van de mijne, hierna kon ik er niet meer onderuit en heb mij opgegeven.

Sindsdien leef ik veel bewuster en gezonder, ben iets minder bezig met ons bedrijf en neemt fondsenwerving en training voor Duchenne Heroes een belangrijk deel van de week in beslag. De strijd tegen de ziekte van Duchenne is een persoonlijke missie geworden en ik heb mezelf de belofte gedaan dat ik voor mijn zoon blijf fietsen, zolang het nodig is.

En ik voel me beter dan ooit!