Baby’s eerste jaar van dag tot dag met een tip en een lach

Alle American Pie-personages, die we een kleine tien jaar geleden hebben leren kennen, keren terug voor hun high-school-reünie…

Wil jij jezelf zijn?
Wil jij ontspannen als een hippie?
Wil jij lachen?

Onze kleine man is verjaard. En zoals het past op een verjaardag heeft hij taart gekregen. We hadden er eigenlijk goed hoop op dat hij de taart zou opeten, want hij is een echte alleseter. Viel dat even tegen…
Hij heeft eens geproefd, daarna zijn stuk dat hij vast had weggesmeten om in dezelfde seconde ook zijn bord met het resterende stukje taart te lanceren over de tafel heen.
Met de droge boterham achteraf was hij wel heel blij.

Gisteren kwam onze kleine meid met een cadeautje thuis. Op zich niets speciaal, dat gebeurt wel meer wanneer er een kindje van de klas jarig is. Ik vraag haar dus van wie ze dat gekregen heeft. Het was inderdaad een jongen van haar klas, maar hij was niet jarig. Mijn niet onlogische volgende vraag liet niet lang op zich wachten: heeft iedereen dat gekregen? Het antwoord was er even snel: nee. Wat verwonderd vraag ik onze kleine meid waarom ze dat dan gekregen heeft.
Vanaf dan zal ik met wat verbazing …

Onlangs stonden we nog eens gezellig met zijn allen in de file, vriendelijk aan te schuiven zoals 99% van de mensen. Maar er zijn er altijd wel een paar die de file proberen te ontduiken door de pechstrook of parking langs de snelweg te gebruiken. En daar durf ik af en toe wel eens op te vloeken, meestal binnenmonds en heel stil. Maar ergens denk ik dat onze kleine meid mijn frustraties hierover heeft opgevangen. Ze wist ons te zeggen dat volgens haar de mensen die ons in de file voorbij …

Onze kleine man is een echt papa’s kindje. Wanneer hij mij ziet, wil hij bij mij zijn. Ergens wel onverwacht, ik had immers gedacht dat hij naar de mama zou trekken, maar daarom niet minder leuk. Uiteraard kon mijn vrouwtje dit niet zomaar laten gebeuren en heeft ze zich vol overgave gestord op onze kleine man. Het gevolg is dat hij nu nog altijd een papa’s kindje is, maar hij zegt wel “ma-ma”. En daar is de mama al heel blij mee…

Een week lang ‘s avonds een 10-tal minuten op de mat voor onze zoon gaan zitten heeft zijn vruchten afgeworpen. Hij steekt nu gretig en met een grote lach zijn armen de lucht in wanneer we tegen hem de zin (voor hem waarschijnlijk een commando) ‘Hoe groot wordt Woutje?’ zeggen. En hoe harder wij dan applaudisseren, hoe enthousiaster hij is. Maar dit is niet alles… deze ochtend is hij ook begonnen met zijn handjes te draaien wanneer er, bij voorkeur door de mama aangezien mijn zangtalent bedenkelijk kan genoemd worden, ‘handjes draaien’ …

Tot een paar dagen geleden trok onze kleine man zich op aan de zetel of salontafel en begon hij na een paar minuten te zagen. Hij stond altijd te ver met zijn voeten en slaagde er nog niet in om deze dichter te brengen. Maar nu begint hij eindelijk kleine stapjes vooruit te nemen, richting de tafel of zetel. Het ziet er allemaal nog ongelooflijk knullig en heel onstabiel uit (en dat is het ook, gezien het aantal keer dat hij terug op zijn poep valt). Echt lang zal het nu wel niet meer duren …

Haaien proeven met hun mond om dingen te ontdekken (door te bijten), kleine baby’s doen dat ook. Maar wanneer ze een bepaalde leeftijd hebben, zoals onze kleine man nu, doen ze dat niet meer. Dan beginnen ze met hun wijsvingertje alles te ontdekken. Een broodkruimel, de zetel, de mat, een papiertje, een oog van de papa, een oor van de papa… het wordt allemaal geconfronteerd met het vingertje. Soms best wel pijnlijk, vooral wanneer hij zijn vingertje plooit en met zijn nagel begint te ‘voelen’. Maar voelen is weten voor …